تبلیغات
مسیر آرامش
 
 
 
ارزش مـــحــبـت بـــه اســتـمرار آن اســـت ، نـه بـه انــــدازه آن . . !
اردیبهشت در فارس با عطر بهار نارنج همراه است و در مازندران سرسبز با امید عطر برنج. مازنی‌ها اردیبهشت را فصل شالیكاری می‌دانند. شالیكاران برنج را به رنج دانسته و مصرف كنندگان شهر آنرا غذایی متمولانه. برنج به راستی به رنج خوانده می‌شود؛ از نشاء‌ تا برداشت. شالیكاری در اردیبهشت زیبا، عمدتا توسط زنان و دخترانی انجام می‌شود كه روزانه حدود 11 ساعت به نشاندن نشاء برنج مشغولند. اگر هم این دسته كارگران نشاء كار در جستجوی كار از شهر و روستای دورتری به اینجا بیایند، 6 ساعت رفت و برگشت را بایستی به 11 ساعت كار روزانه افزود.

به گزارش ایسنا، زنان و دخترانی كه به دلایل گوناگونی همچون فقر، بدسرپرستی یا بی سرپرستی و اعتیاد شوهران ساعت‌ها را بایستی در دمادم صبح طی تا به شالیزار برسند. رطوبت،‌ سرما، شرایط فیزیكی بدن حین نشاء، ارتباط مستقیم با آب های آلوده به سموم و كودهای شیمیایی، اینها تنها بخشی از محیط كار آنهاست. مادرانی كه شاید برای روزی 13 هزار تومان دستمزد، آینده‌ای همراه با سقط جنین و معلولیت جسمی و ذهنی را برای فرزندان در راهشان یا سرطان و بیماریهای بدخیم را به دلیل فیزیك شغلیشان هرگز نمی‌خواهند.

زنان كارگر در عین تولید پررنج برنج، صد چندان تولید شادی می‌كنند، زیرا احساس مفید و شریف بودن‌، احساس موثر بودن و خودشكوفایی، احساس خود ابرازی و پر معنی بودن را در خود و دیگران زنده می‌كنند و بذر آن را می‌پراكنند و چنین است كه این، برنج «تلخ» نخواهد بود.
 

















































آخرین مطالب

» تسکین ( دوشنبه 17 اسفند 1394 )
» یلدا مبارک ( سه شنبه 1 دی 1394 )
» یلـــــــــــــــــــــــــــدا ( سه شنبه 1 دی 1394 )